” مالْ بالا، مالِ زیر “
( بُرشی از داستان فراواقع گرایی ” surrealism ” به زبان بختیاری )
… پَسین، مالْ وِ گَرمِسیر رَسی اَیلاق. وِ تَئر خاصی دَوْر وُ وَرِ یَک بار وَندن مین وارگِه قَدیمی کِه جا هَرکی زِ اَوَل مَئلوم بی تا گَلِه وُ چارپایل تَرِستِ بُون بَین سُون جا بِگرن وُ دَس دُز وُ دُزبُورد وِ سُونْ نَرَسِه. تا تاریکی نَگِرِسُون، هَر هُونه‌ای هَول‌هَولی جاجِلی خُوسِه صاف کِی وُ بُهُونِسِ وا تَل وُ اِستیم وُ هَرِکِه سَر پا کِی. تَلوارِه جا هُور و هورجین وُ شاپُوشا وِ رُقات، جُل بَندانِ نادِن سَرِس وُ لَی کَشیدن ریس. تَک وُ تالُونی کِه بار خَر بی جاس مَئلُوم بی. چُل مَشکا وُ ظَرف وُ ظُرُوف هُمسا بیدن. بَئد کَرِه دُون وُ مَشَک دُو اِی رَئدن تَی سُون جاخُوش اِی کِردِن. پَسینِ ایلاق سَرد بی. بپچل هِیرد وُ تَلُو کِه ظاهِراً غَمی وِ دِلسُون نَبی، تا نَرِچِن، خُونِ جَم کِردن وُ دَستانِ بَین دُو رُون نادن تا گَرم اَون؛ بئزی وَختا دَستانِ اِی‌دَرویردن وُ نِهنگِ چیل اِی بُردِن هُف اِی‌کردن تا گَرم‌تر اَوِن. بُهُونی کِه اِیما مِئمونِس بیدیم، گرم بی، جُمتا بال چاله دِرَیدن بی وِ بازی، بلازِهِ تَش انگُستاس ری وِ بالا گریده بی وُ اِیشماردْسُون، گَه گُداری جُور اَنگُست میشکال، اِی رصقستِن. هیمه بَنی فِنگِه ای‌وَند و قُم دُندُول اِی کِی اما هیمه‌ها دی ای‌سُودِن و دُنگ نی‌دادن. کَئخدا گاه وختا وا یه سیخ تشِ یَک اِی‌زَی وُ وِ یَک اِی‌وَندسُون تا دیر وِ یَک بِسُوسِن وُ دُنگ دَدِن. کِتِری سِه بال چاله بی‌دُنگ مین خُوس اِی‌پَسِستْ. دیِ اَوی، یَه لیل بالا اِی‌رَه گا تا گا وِ بالا رئدَن سَر پیچی اِی‌کی وُ اِی‌وَقُمبَرست مین بُهون تا خَرس آدَم‌یلی کِه دَورس نِشَسِه بیدن نَدَروِرد وِل کُنِ ماملِه نَبی. شَو چی دِیو تَنیره اِی‌کَشی، خِرس، مین تِلِه لالِ پُشتِ مال زیک‌ِزاک اِی‌کی سی بچونِس اِی‌گودی یَه چی وِ زُمِس رَسه. مُو وِ بُهُون زَیدم دَر، دَس وِیردُم وِ پِیشِه، سَرمِ بالا گِریدُم تا آسِمونی اَویِ دیر زِ شَهرِ بِوینم وُ کَیفُور اَوُم. اِی گُودی، لَچَکِ شَو، یَکی‌یَکی اُلْماس‌نماس تِکِستِنِ وِ مَینا بِنَوشِ آسِمُو، نُورِ مَه وا شَولار قِریس، قِرقِرِشا اِی‌کیَ مین مَرغِلُون شَو. طُولی نَکَشی لِوِرگی باد، تَنیره اِی‌کَشی وِ پُشتِ کُه اِی‌وَی؛ یَه دَفِه هَمه چی عَوض اَوی. مَه گَوه زَی. لِورگِ اَور، ری آسمونِ پوشی. بارونِ نرمِه ریزی تِویس‌تِویس اِی زی وُ هوا تا دِلت بخُوسرد اَوی. وِ سَرما دِندونام سَر یَک نی‌واستادن؛ دی تَشِ چاله هم اَفاقه نی‌کِی. صحاو هونه وِریسا، پیشه بُهونِ دَرویرد و جِلَوبُهُونِ پُورنی تا مین هُونه گرمتر اَوه. صُوِ زِی وا سَرصدایِ وَسته مینِ مال بیار اَویدیم، بَرف دنیانِ اِسبید پُوش کرده بی. چُپ‌چُپی وَست، اِی‌گودن پیا شکال‌چی کِه دُوش رَهدِ بی دینِ شکال برف گِریدس…
#خُرم سعیدی
