” آرمان ”
فر خورشیدِ سپهدار، ز شبستان زمانش بدرخشید و چنان بُود که گویی علم زردْ درفشش پسِ آرایش جان از سرِ یک گوی کهن‌سال ز تاریکی مطلق به یکی مخزن پر نورِ بلورینه بچرخید؛ گهر و لعل بدخشان برِ یک جامِ پر از آبْ به زیبایی آبی به بلندای زمین تا برِ افلاک برانید و بتازید و بدانستْ پسِ هر رونقِ پر شوکتِ افروغ، بمانند یکی بهمنِ انبوه، سر انجام فرو پاشد وُ دیگر اثری زوی نباشد بر دوران. تو گویی که همی بازی دوران به مثل بازی نرد است که چندین سده پیش بزرگمهر بسازید که سی مهره نشانی به سی روزه ماه است که نیمی سیهِ شب وَ نیمِ دگرش روز. چهار لخت نشان باشدش آن فصل و دو ده چار نشان گذر روز و شبان باشد و دو شش، نشان است مهان را و دو تاسش ز زمین گاه بلندت بکند گاه نشانند به خاکت که بدانی به زمین باز بگردی و دگر نوبت دیگر بودش تاک ببالد. و این چرخْ ز گردونْ چو برگشت و بگردید، رسیده شفق آن دلبر زیبا ز یکی راه، سرِ یک دشت پریدِ سرِ هر کوه، زمین را و زمان را بپاشیده یکی دیگِ پر از ناب‌ترین زرْپرِ* اندوده وُ انبوه، ببیزید و بریزد همی مشکِ به اشکْ سوده به هر کوهِ برآورده سر از ابرِ سفیدی به مثلْ بهمنِ انبوه.ُ پَس از آن؛ دیگ گلِ تار ز راهی برسیده و همو پردهْ زردوزِ یکی روز به دندان بِگزیده و همی هیزمِ تَرْبارِ شبِ تار، به آن آتشِ آشوب، به خاموش وُ شتابان، از جای بجنبید، زبانه بکشیده است به هر سو، وَ دودش برسیده به برِ چشم وُ بَشِ یالِ کران تا به کرانِ گله اسبانِ ستاره، از انبوهی شب تار. وَ دوباره، هَمُو بارهِ دلدادگی ماه، شد آگاه، سر از تارکِ کوهی بکشیده ز بن چاه، وَ با شور و شعف خفته به نیلی سپرِ تختْ وَ گسترده همی نرد، نشانده به یکان مهره ابلق بَرِجام، گه اسبید و گهی شَه، یکی روز و دگر شب. به‌دست همگی جامِ گهرِ بارِ زرِ افروخته به مرجانْ به همراه یک آرایش دیگر. زمین نیز از این دردِ سیه جامه درانید و تو گویی که یکی رستخیزْ، سخت به پایست و نهیبی بزدی بر در سیندخت که تا کی بتوانی تو عروسِ پسرِ سام، پسِ پرده نهفتن. آخر بشود فاش و غم زال سر آید وَ یکی رستم دورانش بزاید وَ همو کشور ایران ز ستم‌هاش براند.
# خُرم سعیدی، آبان ۱۴۰۵، شهریار
*زرپر = زعفران
