.۱۵ مهر ماه در تقویم ایران به عنوان «روز ملی روستا و عشایر» شناخته می‌شود.
این روز فرصتی است برای قدردانی از کسانی که با سخت‌کوشی، صبوری و وفاداری به خاک، امنیت غذایی کشور را تأمین می‌کنند و میراث فرهنگی و اصیل ایران را در دل کوه‌ها و دشت‌ها زنده نگه داشته‌اند.
در آغوشِ کوه‌ها، جایی که باد می‌خواند
روستایی است و بویی از خاک و گل، به یاد می‌ماند
صدای نیِ شبان، در دلِ دشت می‌پیچد
عشایر در مسیرِ عشق، هر روز راهی می‌پیچد
زنانش با گره‌های قالی، صبر را بافتند
و مردانش با عرق پیشانی، برکت را یافتند
جایی که زندگی از سادگی و تولید از عشق آغاز می‌شود…
«روستا و عشایر؛ قلب تپنده زندگی و تپش تولید»
روستاییان و عشایر، مردمان اصیل و وفاداری هستند که ریشه در خاک و پیوند با طبیعت دارند. آنان با دستان توانمند و اراده‌ای پولادین، چرخ‌های تولید، آبادانی و پیشرفت کشور را به حرکت درمی‌آورند و امنیت غذایی سرزمین را با عرق جبین خود تضمین می‌کنند.
در این زیست‌بومِ پاک، زنان با صبر و ظرافت، هنر بافتن را با زندگی گره زده‌اند؛ از تار و پود قالی و گلیم گرفته تا تهیه لبنیات و فرآورده‌های دامی، همگی گواهی بر سخت‌کوشی و نقش حیاتی زنان در اقتصاد خانواده و روستا است.
و مردان… مردانی که صدای نی‌شان با باد در هم می‌آمیزد و گله‌هایشان در دشت‌های وسیع، نماد برکت و تداوم زندگی است. مردانی که با شبان‌روزی نگهبانی از گله‌ها، تمدنی از اصالت و اصالت‌داری را به نسل‌های بعد منتقل می‌کنند.
امروز، روز تجلیل از این دستان پینه‌بسته و دل‌های پاک است. روزی برای تبریک و شادباش به کسانی که بی‌سروصدا، ستون‌های استوار این سرزمین هستند.
درود بر روستاییان و عشایر، نماد ثبات و برکت ایران.
