” خَوپِلا ”
( نوشتهای نیمایی به گویش بختیاری )
وِ شُمی دُوش تِکی دام وِ بالِشت وُ تیام گَرم اَوی
دُوَرِ گَپِ هُو شاهِ پَرِیُون
وَی نِشَسِه وِ کِلُم هَی اِی گُو:
پازَنِ پیر وُرِیس گَو وِ مِنِ شَولیزِت
سَر بِنه وُر سَرِ زُونییِ هَمو چَشمه رَوون
وُ بِکُن شُونه سَرِت
پَلِ بُورت تُو بِچین، دَسِ باد اَوشُون کُن.
کوگِ نَر رَو وِ بُلُندی وُ بِخُون سی جُفتِت.
میش وُ نَرمیش جِهین وُر سَرِ گَئر، سَیل کُنین.
تیلِه خَرگوش تُو ویرت دیِه وا بازی بُو
کِه صَیادون همه سُون خَوسِستِن
یا تفنگانِ نِهادِن گِلِ دار،
تَلِههانْ خَونیدنْ وُ دَفک پُک دِردِنْ وُ بِکِردن تَوبَه.
عَلَفِ کُه تُو بِزَن دَر کِه دِیه،
دَسِ بی نُونی نِی، کِه دِرارِه تُونه زِ ریشه وِ خاک.
لِشگِ رِیتَندهِ حُشگ
چَه زُغالی دیه هُو نی کُنه دی.
اَوِ سِئری وِ گِلی مُون اِرِه لَم
وَختِ شادی بِرَسی، آزادی…
یَه دَفِه زینه اِغارنی کُ چِتِه
قُم وُ دُول دُول اِکُنی وُر مینِ خَو؟!
خَوپلا کِردیه یا، تَپ تَپُو دَس نهادِ جیتِتْ
# خرم سعیدی
